woensdag 30 november 2016

Bloggen is ... je aan de regels houden

"In ieder mens zit wel iets van autisme." Een uitspraak die ik vaak hoor, veelal gebruikt als mensen een woord van troost willen spreken of autisme voor zichzelf willen verhelderen. En werd ik er voorheen op z'n zachtst gezegd geïrriteerd van ("onderschat autisme niet!"), tegenwoordig kan ik er wel om glimlachen. Want zit er niet een kern van waarheid in?

Neem nou het schrijven van blogs. Als je je aan "blogregels" houdt, als je de theorie op een juiste manier toepast, neemt de leesbaarheid toe, komt je boodschap beter over en boei je je lezer van begin tot eind. Juist het toepassen van deze regels betekent scheppen van rust in de chaos en hoeveelheid aan woorden. Je geeft structuur aan, je bent voorspelbaar en je houdt het eenduidig. En zie daar: dé aansluiting bij autisme-communicatie!


Ikea
Paulien Vervoorn (trainer, coach, spreker) bedacht het Ikea-model voor het maken van een speach of preek. Dit model is ook bruikbaar bij schrijfwerk, zoals bloggen. Afgezien dat Paulien met het Ikea-model ook wil zeggen dat de kerk aantrekkelijk, laagdrempelig, aansprekend en herkenbaar moet zijn, gebruikt ze de letters ook om het volgende duidelijk te maken:

I = Laat de Intro Inspirerend zijn.
K = Laat de Kern Krachtig zijn. Wat is je doel, wat je wil meegeven?
E = Laat je betoog Eerlijk en Echt zijn, ga in op argumenten.
A = Maak de Afsluiting Appèlerend. Dit is de 'call to action', roep mensen ergens toe op.


Paulien: "Verplaats je in je publiek, in je lezers. Waarmee kan je hen raken, opbouwen en bemoedigen?"
In mijn geval is dat een stukje kennisoverdracht over autisme, ervaringsverhalen voor mogelijke herkenning, delen van tips en oproepen tot verdraagzaamheid, geduld en 'inclusion'. En met dat laatste bedoel ik: het omgaan met autisme in gezin en samenleving. Niet 'verstoten', maar integreren.

Geloofwaardig bloggen
Vorige week heb ik een trainingsdag bijgewoond, met de naam 'geloofwaardig bloggen'. Heerlijk! Je onderdompelen in schrijven, leren van anderen, ontmoeten, delen van ervaringen, nieuwe dingen leren, jezelf opscherpen, je motivatie onder de loep nemen, opnieuw gepassioneerd raken door de bevlogen sprekers Paulien Vervoorn en Helga Warmels (journalist)... en zo kan ik nog wel even doorgaan. Voor mij was deze dag een feestje, een echt cadeautje voor mezelf.
Vol goede moed keerde ik huiswaarts, ging ik zitten om te gaan schrijven, ... en viel er een oorverdovende stilte. Writer's block.

*************************************************

De twijfel sloeg toe.
M'n hele schrijverij stond plotseling op losse schroeven.
Even gaan toepassen wat er op zo'n dag allemaal gezegd is, is minder eenvoudig dan het lijkt.

*************************************************

Maar gelukkig duurde deze persoonlijke worsteling met mijn schrijfkapsones maar even. Wat maakt het uiteindelijk uit om je motieven, je verlangens en je schrijfvaardigheden eens onder de loep te nemen? Ik denk dat als je dit proces goed doorloopt, je er alleen maar frisser en fruitiger uit tevoorschijn kan komen.

Mindmap: wat wil je met je blog?

En zie daar: vol nieuwe plannen en ideeën ga ik me verder bekwamen in geloofwaardig schrijven. Ik bruis van nieuwe ideeën en om jullie helderheid te verschaffen (maak jezelf geloofwaardig voor je (autistische) lezers!), deel ik hieronder een aantal punten:

1) De naam van mijn blogsite gaat veranderen. Autisme VerWoorden (wat linkt aan mijn tekstbureau VerWoorden) veronderstelt nu dat IK het allemaal eens onder woorden ga brengen, terwijl ik meer wil schrijven vanuit de vraag van de lezer..., de naam zal dat moeten gaan verwoorden. Tips zijn welkom!).
2) De blogs worden overzichtelijker ingedeeld: met tussenkopjes en altijd een maximale lengte.
3) Ik ga de onderwerpen waarover ik schrijf indelen in categorieën, zodat het eenvoudig weer terug te vinden is. Daarmee wordt de website overzichtelijker.
4) Er zal meer interactie met lezers gaan plaatsvinden, zodat ik meer zicht krijg wat er leeft onder m'n lezers, waar behoefte aan is.
5) Ik ben van plan om zo af en toe andere ervaringsdeskundigen én ook deskundigen (autisme professionals) aan het woord te laten.
5) Ik ga meer PR doen, meer mensen bereiken via Social Media.
6) Ik ga nog meer andere activiteiten ontplooien die te maken hebben met autisme... blijf me volgen, dan houd ik je op de hoogte.

Creativiteit en/of regels
Hoe werkt het ook al weer in het leven van mensen met autisme?
" Zeg wat je doet en doe wat je zegt!

Zo zou het ook moeten werken bij schrijven. Hou je aan de kernboodschap, hou je doelgroep in de gaten, trek met de eerste zin de aandacht, wees vernieuwend, geef tips, ... en ga zo nog maar even door. Dát maakt je blog geloofwaardig, lezenswaardig en trekt meer bezoekers. En dat is toch uiteindelijk wat mijn bedoeling is: zoveel mogelijk mensen op een laagdrempelige manier kennis laten maken met de wondere wereld van autisme.

Maar er bestaat ook nog zoiets als spontaniteit en creativiteit. En zit mijn worsteling misschien in die spagaat? Ik ben spontaan begonnen met schrijven. Natuurlijk wist ik dat ik kon schrijven en natuurlijk wist ik dat ik uit ervaring wat te vertellen had over autisme, maar daar hield het wel mee op. En nu, die regels en structuren...

Maar opgeven staat niet in mijn woordenboek.
Dus zoals ik ooit begon met schrijven, houd ik ook nu de Pippi Langkous-logica voor ogen:
" Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.

Ik ga er mijn weg in vinden, mijn balans. Zeker weten. Ik geloof in de werking van structuur, voorspelbaarheid en eenduidigheid. Die basisregels hebben zich wel bewezen in ons leven. Rust in de chaos van het leven.
En met betrekking tot schrijven zal dit rust brengen in de chaos van woorden.



Liefs van Henny

woensdag 23 november 2016

Onvoorwaardelijke liefde


Fantastisch als je mensen treft die het vermogen hebben om vanuit het autistische brein van hun medemens te kijken en te denken. Mensen die zich zover kunnen inleven in hun medemens met autisme, dat die persoon zich niet alleen voelt. Het kind of de volwassene met autisme voelt zich gezien, begrepen en onvoorwaardelijk geliefd.

Ellen Notbohm is zo iemand. Zelf moeder van een zoon met autisme, columniste en schrijfster van een aantal boeken. Stuk voor stuk boeken waaruit blijkt dat zij de kunst verstaat van het zich verplaatsen in haar autistische medemens.
In het boekje "10 dingen die je zou moeten weten over kinderen met autisme" legt zij de essentiële dingen uit die een kind met autisme zelf meestal niet goed kan vertellen of uitleggen. De mensen die om dit kind heen staan zullen na het lezen van dit boekje het kind beter begrijpen en zo helpen in een wereld die voor hen vaak te ingewikkeld is.

1. Ik ben een kind; ik heb autisme maar ben niet in de eerste plaats autistisch
2. Mijn zintuigen zijn in de war
3. Begrijp het verschil tussen niet willen (ik kies ervoor iets niet te doen) en niet kunnen (ik kan het niet doen)
4. Ik denk concreet. Dat betekent dat ik heel letterlijk neem, wat er gezegd wordt
5. Let op alle manieren waarop ik probeer te communiceren
6. Ik ben visueel georiënteerd
7. Richt je op wat ik kan en bouw daarop voort, in plaats van op wat ik niet kan
8. Help me met mensen om te gaan
9. Probeer erachter te komen wat mijn woedeaanvallen veroorzaakt
10. Hou onvoorwaardelijk van me

Alle punten vind ik ongelooflijk belangrijk. Toch zou ik punt 10 op de eerste plaats willen zetten.

Hou onvoorwaardelijk van me.


Als je eenmaal accepteert dat je kind anders zal zijn,
niet beter of slechter - maar gewoon anders -
dat is de eerste stap.

Als er onvoorwaardelijke liefde bestaat, dan moet er ook voorwaardelijke liefde bestaan. Dat betekent dat liefde aan voorwaarden gebonden is. Dus: ik hou alleen van jou als ...
Het voorwaardelijk maken van liefde is gebaseerd op een gevoel van superioriteit: de ander heeft mijn liefde harder nodig dan andersom. Oftewel: mijn liefde is meer waard. En daarmee kan ik gedrag afdwingen van die ander. 
Daarmee zeggen we ook dat we dat specifieke gedrag van die ander nodig hebben. We ervaren de noodzaak om het gedrag van de ander te sturen om te kunnen leven zoals we willen leven. We ervaren de behoefte om het gedrag van anderen te controleren om zelf gelukkig te kunnen zijn. Dat de ander zich naar onze zin gedraagt, is een voorwaarde om zelf gelukkig te kunnen zijn. Een voorwaarde om van ons eigen leven, en dus van onszelf, te kunnen houden. En daarmee wordt de liefde voor onszelf dus ook voorwaardelijk.


Natuurlijk zal iedere rechtgeaarde ouder zeggen dat hij of zij van zijn of haar kind houdt. Ongeacht wat het kind doet of niet doet. Ongeacht wat het bereikt in het leven of niet bereikt. Natuurlijk...

Tot het zover komt dat je met je handen in het haar zit. Dat je het gevoel hebt met je rug tegen de muur te staan. Dat je je kind vergelijkt met andere kinderen van zijn/haar leeftijd, of met broertjes en zusjes. Wat blijft er dan nog over van het onvoorwaardelijke?
Ik zal eerlijk zeggen: het is voor mij soms echt een strijd. Ik houd zielsveel van m'n kind, zou hem voor geen goud willen missen... maar als het heel erg moeilijk wordt met zijn gedrag, dan zou ik toch wel eens willen... (en snel houd ik m'n mond dicht of probeer ik m'n gedachten een andere kant op te sturen).

Onvoorwaardelijk.
Zonder voorwaarden of eisen te stellen.
Zonder aarzeling.
Absoluut, bepaald, blind, volstrekt, zeker,
zonder bedenkingen, zonder enig gebrek of voorbehoud,...

Ik ben zo blij dat ik weet dat God onvoorwaardelijk van ons houdt. Wát we ook denken, doen of zeggen, Hij blijft trouw. Vanuit dat geloof mag ik leven en kan ik mijn kind onvoorwaardelijk liefhebben.

Dankzij zijn hemelse Vader!

Liefs van Henny

maandag 14 november 2016

Feestdagen of overprikkeling?

Wat een feestmaand moet zijn, betekent voor kinderen met autisme vaak een maand vol stress en huilbuien. De oorzaak? Veel te veel onduidelijkheid en veel te veel prikkels. Hierdoor kan het kind niet meer adequaat op nieuwe prikkels reageren en bij een teveel aan prikkels kan het kind niet meer goed nadenken en handelen. En als het overprikkeld is, wordt hij/zij sneller overspoeld door emoties. Het kind kan dan moeilijk- of ongewenst gedrag gaan vertonen.

En zo is het cirkeltje rond en is de feestmaand veranderd in een stressmaand.
Zowel voor kind als ouders.

Is die stress, die onrust te voorkomen? Ten dele wel, door helderheid en duidelijke afspraken. En ook door het kind zoveel mogelijk erbij te betrekken.


Het begint al met het verzetten van de klok. Zomertijd wordt wintertijd. Het bioritme van een gevoelig kind (en dat zijn kinderen met autisme) moet enorm wennen aan dit tijdsverschil. Een uur later naar bed is helemaal geen feestje, want moe = moe. En een uur langer slapen is verre van grappig, want wakker = wakker. Maar goed. Na zo'n twee weken is de inwendige klok wel verzet.

Plotseling worden ook de dagen donkerder en kouder. Wat kan een kind enorm moeten omschakelen van dunne kleding naar dikke kleding, van zonder-jas naar winter-jas. Soms is het nodig om de zomerkleding in de wasmachine te stoppen en het daar voorlopig te laten. Met de mededeling: "nee, nu moet je toch echt je trui aan doen, want je T-shirt is in de was." Wat overigens ook goed werkt bij het omschakelen van jas en schoenen.

Dan liggen vervolgens de pepernoten al in de winkel zodra zwemkleding en buitenspeelgoed opgeruimd zijn. Dus véél te vroeg! En mét de pepernoten komt het sfeertje van cadeautjes, zwarte pieten, strenge sinterklazen en wat al niet meer. Leuk, onschuldig, maar o zo spannend voor kwetsbare en onzekere kinderen.

We kunnen die pepernoten nog even buiten de deur houden, maar ontkomen niet aan de speelgoedgidsen die vanzelf op de deurmat vallen. Ik heb ze wel eens weggemoffeld. Want wat leuk moet zijn, was hier in huis helemaal niet leuk. Het was zelfs vreselijk... want álles wat in zo'n gids staat is leuk...

En wat ik leuk vind, wil ik hebben.
En het woordje 'misschien' komt niet in m'n woordenboek voor!

Dus beginnen we al vroeg met het maken van een verlanglijstje. Een maximaal aantal dingen en spreek gerust een bedrag af. Zo kader je het in en vallen er vanzelf mogelijkheden af.
Er zijn talloze hulpmiddelen te downloaden. Denk aan de aftelkalender voor pakjesavond of de adventskalender (ook een soort aftelkalender, al dan niet met chocolaatjes). Jarenlang hebben zulke aftelkalenders bij ons aan de koelkast gehangen. En het heeft altijd supergoed gewerkt.
Maak ook pakjesavond voorspelbaar en vertel de regels. Hoe vieren we het, wie mag de cadeaus uitdelen of geef je ieder alvast een cadeau? Hoe gaat gaan we beginnen en wordt er op de deur geklopt of mogen ze de zak in huis gaan zoeken?
En wat ik wel eens van iemand gehoord heb, maar zelf nooit toegepast, is van tevoren vertellen wat er in de cadeautjes zit. Of zelfs samen met je kind de cadeautjes gaan kopen. Voor mensen zonder autisme lijkt het dat het leuke er dan juist vanaf gaat. Maar voor kinderen met autisme wordt het feestje dan pas leuk, want die vervelende alles blokkerende spanning, gaat er vanaf!

Er zijn ook mooie boekjes te koop, zoals "Sint, wie ben ik?". Met dit boekje is ernaar gestreefd op een toegankelijke manier uit te leggen hoe een kind met autisme zomaar het spoor bijster kan raken, met name rond Sinterklaas, kerst of verjaardagen.

En vervolgens: alle lichtjes in onze huiskamers en de winkelstraten met versieringen, muziek die opeens in de winkelstraat te horen is... dit geeft allemaal extra prikkels. Nieuwe kleren voor de kerst, speciale ontbijtjes en maaltijden, familie die op bezoek komt of het gezin gaat zelf ergens naar toe om de feestdagen te vieren. Al met al gaat alles anders dan de andere 11 maanden van het jaar. En daar hebben onze kinderen met autisme (en ADHD) last van.

Onze ervaring (door schade en schande geleerd): geef als gezin je grenzen aan.

Je kinderen komen op de eerste plaats, wat anderen ervan zeggen of denken is van minder belang. Jij kunt de vruchten plukken (lees: onhandelbaar gedrag corrigeren) van alle drukte, terwijl familieleden of vrienden dan allang relaxed uitbuiken.

Dus bekijk de kerstdagen vanuit de ogen van je kind.
Wat is leuk, wat is haalbaar, hoe houden we het gezellig?


Over kerstviering schrijf ik een andere keer meer.

Liefs van Henny