woensdag 29 november 2017

Post-traumatische groei door te luisteren naar je hart

Al geruime tijd loop ik te broeden, maar het valt niet mee om goede woorden te geven aan datgene wat ik wil zeggen ... je leest het goed, zelfs voor een tekstschrijver die van zichzelf durft te zeggen dat zij 'woorden met karakter' kan schrijven, valt het bitter tegen om eigen gevoelens onder woorden te brengen.
Ik stel wel eisen aan die woorden, want ze moeten: a) een boodschap overbrengen en b) niemand kwetsen. Tevens moeten die woorden wel zo scherp zijn dat: a) een beetje schuren, waardoor b) ogen open gaan en c) er een omslag in denken en handelen met betrekking tot onze kinderen gemaakt wordt.
Want dát is wat ik wil bereiken. Hoe noem je zo iemand ook al weer? Een klokkenluider? Of 'een roepende in de woestijn'?
En verbeeld ik me nou dat ik in staat ben om denkpatronen en gedrag van anderen te veranderen? Nee, want dat kan ik niet. Ik kan alleen zelf leren 'omdenken' en door dat te verwoorden, bij de ander mogelijk een vuurtje aansteken. Wie weet kan ik mensen positief beïnvloeden. En wie weet ... ga jij ook 'omdenken'.

Ik ben ergens van overtuigd en val daardoor wellicht snel in herhaling. Bij voorbaat mijn excuses daarvoor. Het overkomt me gewoon, omdat ik het voor elkaar krijg om telkens weer andere woorden te vinden, nieuwe invalshoeken, nieuwe inzichten, met hetzelfde doel, namelijk mijn steeds sterker wordende missie om de wereld om mij heen ervan te overtuigen dat:

gedrag veel meer is dan datgene wat je ziet.
Gedrag heeft altijd een oorzaak.
Gedrag = communicatie.

13 jaar vallen en opstaan
Misschien is het goed om kort wat over onze reis, ons groeiproces met onze zoon te vertellen.
De afgelopen 13 jaar verliepen met vallen en opstaan ... wetend dat vallen niet het ergste is, maar wel het blijven liggen. Dus stonden we weer op, vonden we weer nieuwe wegen, spraken we nieuwe hulpverleners, lazen we verrassende inzichten, ... en uiteindelijk vielen we weer. Enzovoorts enzovoorts.
In navolging van het beroemde DSM handboek (dé gids die heel psychiatrisch Nederland gebruikt om een etiket op bepaald gedrag te plakken) kwamen wij ook niet veel verder dan 'gedrag', datgene wat aan de buitenkant zichtbaar is.
En dat gedrag was en is bij tijd en wijle afschuwelijk en onhoudbaar.
13 jaar lang, van de ene psychiater naar de volgende (omdat onze intuïtie gelukkig ook nog een woordje meesprak namen we nog wel eens afscheid van een psychiater), van het ene dieet naar het volgende, van de ene therapie naar de volgende. Wat uiteindelijk resulteerde in een opname van een half jaar bij een gerenomeerde kinderpsychiatrische instelling.
Dat was een halfjaar bezinnen, afstand nemen, iedere dag op en neer rijden, ... om vervolgens van dat half jaar opname de brokstukken weer bij elkaar te rapen. Maar niettemin had zoonlief er geen slechte tijd en leek het aanvankelijk wat beter te gaan.
Maar helaas, al snel ging het weer bergafwaarts. Waar ooit nog een beetje vertrouwen in elkaar was, was dat door deze opname finaal onderuit gehaald.
De maanden na de opname eindigden weer in een korte (crisis)opname in dezelfde instelling, nu in een groep met kinderen met behoorlijk opstandig en agressief gedrag. Het resultaat laat zich raden.
Weer vielen we met z'n allen ... en we waren bijna blijven liggen.
De moed was eruit, het uitzicht was hopeloos en wat we van de hulpverlening hoorden was op z'n zachtst gezegd weinig moedgevend voor de toekomst: ophoging van de medicatie en uithuisplaatsing leek de enige weg die we nog konden kiezen.
In die periode, waarin we met z'n allen de moed bijna niet meer op konden brengen om op te staan, brak zoonlief zijn arm in een enorme explosieve driftbui.
We kwamen thuis op de bank te zitten.
En toen viel letterlijk alles stil.


In die tijd dat we stil op de bank zaten, zijn er bijzondere inzichten aan ons duidelijk geworden. Mede door veel te lezen (waar eindelijk tijd en rust voor was), zijn we op een ander spoor terecht gekomen. En ik noem het 'de weg van de hoop'. Leidde de tot dan toe gekozen weg naar een sombere en donkere toekomst, dit spoor geeft uitzicht, hoop en blijdschap. Wat het geheim is?

We zijn gaan luisteren naar ons hart.

Vanuit het hoofd naar het hart
Maar ... je kunt pas gaan luisteren naar je hart, als je hoofd zwijgt.
In navolging van het oude Griekse denken, de Hollandse nuchterheid en de hyper Calvinistische denkwijze waar wij mee opgegroeid zijn, lag ook bij ons de nadruk op ons hoofd. Pas als je kunt presteren, doelen kunt halen, dingen rationeel kunt analyseren en bepaalde strategieën, hokjes, vakjes (diagnoses!), meningen en oordelen erop los kunt laten, wordt dit gewaardeerd. In deze maatschappelijke tendens, met vooral de nadruk op DOEN, zijn velen van ons vergeten wat het is om gewoon te ZIJN.
De reis vanuit ons hoofd naar ons hart begon op de bank.

Veel mensen modderen plichtsmatig, doof en blind door. Omdat ze vastzitten aan een levensstijl die door werk, kerk, familie en andere omstandigheden zijn opgelegd. Sommigen ervaren hierbij stress, anderen verveling en weer anderen verliezen hun levenslust en proberen ongemakkelijke gevoelens te bevredigen. Bijvoorbeeld door geld uit te geven, hun woongenot te vergroten, te veel te eten of te drinken, te hard te werken, op zoek te gaan naar plezier, godsdienstige wetten en regels nog strenger in de praktijk te brengen, en ga zo maar door.
Door onrustig te blijven zoeken naar het geluk (want hoe doelloos kun je je voelen), gaan we meer achteruit dan vooruit en raken we meer en verder verwijderd van ons levensdoel.

Pas als je stil staat en je naar de stem van je hart luistert,
ontvouwt het levensproces zich volledig spontaan en natuurlijk.
Pas dan kom je tot je doel.
Pas dan wandel je in je bestemming.

Stilstaan zie je vaak gebeuren als mensen een moeilijke periode doormaken, bijvoorbeeld van ziekte of een ander drama in hun leven. Er komt een periode van bezinning, het roer gaat om, er worden stappen gezet, oude gedragingen gaan op de schop, wijze mensen komen op hun pad, schellen vallen van hun ogen, een nieuw leven ontvouwt zich.

En zo ook bij ons. Deze post-traumatische groei levert een ongekend rijke vrucht op. Er ontvouwt zich letterlijk een nieuwe wereld, een hoopvol perspectief en een bovenmenselijke kracht.
Verwacht niet dat ik ga zeggen dat oud gedrag van zoonlief als sneeuw voor de zon verdwenen is. Nee, het is een kwestie van energie die weer gaat stromen, jezelf en de ander 100% serieus nemen, je kind gaan waarderen zoals hij is en daarbij een levensvreugde vinden die boven alle verstand (!) uitgaat.

Ik ga deze blog afsluiten, maar er komt zeker een vervolg.
Onder andere over dat onderliggende van datgene wat je ziet.
Maar ik ga ook woorden geven aan de communicatie die achter alle gedrag zit.

Rood lampje
We hebben het in onze huidige jachtige cultuur zo ontzettend nodig dat er mensen op de bres gaan staan.
Dat er mensen opstaan die vanuit hun hart hebben leren leven.
Dat er meer geluid komt van die mensen die niet klakkeloos de 'wetenschappelijke inzichten' volgen, maar die uit ondervinding kunnen spreken van de eindeloze voldoening die het gaan over de niet gangbare wegen brengt.
Dat er mensen zijn die wel de wetenschap blijven bedrijven, maar niet pretenderen de waarheid in pacht te hebben. Die zich realiseren dat de weg van de wetenschap nooit een eind heeft, maar altijd tot nieuwe en diepere inzichten leidt.
Dat er mensen zijn die geen onbedwingbare behoefte hebben om alles en iedereen in hokjes en vakjes in te delen, om zodoende hun levensbelangrijke regie te behouden.
Dat er mensen zijn die mild en geduldig kunnen zijn.
Dat er mensen zijn die hoop blijven houden, temidden van de enorme chaos en verwarring in de geestelijke gezondheidszorg.
Dat er ouders zijn die het aandurven om zonder chemische medicatie, hun kinderen voluit serieus te nemen.
Dat er ouders zijn die tegen de gangbare psychiatrische en opvoedkundige inzichten en schoolsystemen in durven te gaan.
Dat er ouders zijn die tegen de mening van de leerkrachten, behandelaars of psychiaters in durven te gaan, simpelweg omdat er in hun hart een rood lampje gaat branden en ze dat niet willen negeren.

Zomaar een vraag tussendoor: gaat bij jou dat rode lampje nog wel branden?
Of merk je het niet meer?
Zit er een dikke laag stof (lees: redeneringen) over het lampje heen,
zodat je het niet meer ziet?

Dat er moeders zijn die het kind wat ze onder hun hart gedragen hebben, nog met datzelfde hart durven volgen. In diepe liefde en verbondenheid.
Dat er ouders zijn die het aandurven om écht te gaan luisteren naar hun kinderen. Ongeacht wat die kinderen te vertellen hebben (gedrag = communicatie!) ... dit 100% serieus nemen en daar vervolgens naar gaan handelen.

En ja, dat kan je bij wijze van spreken de kop kosten.
Het zou zomaar kunnen dat je de regie een beetje los moet laten, dat je je plannen moet bijstellen.
Het zou zomaar kunnen ... dat je van school gaat veranderen.
Het zou zomaar kunnen ... dat je je boeltje oppakt en gaat verhuizen naar rustigere en ruimere oorden, simpelweg vanwege de reden dat jouw kind bewegingsvrijheid en een prikkelarme omgeving nodig heeft.

En jouw hart weet dat allemaal precies ...
maar ben jij bereid te luisteren en je hart te volgen?

Liefs van Henny

5 opmerkingen:

  1. Wat een noodgedwongen stil staan bewerkstelligt. Ik wens jullie en jullie zoon Zijn zegen op deze weg.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik kom toevallig op je blog, maar wil als moeder van een heel kwetsbare zoon toch even reageren.

    Het hebben van kind met een rugzakje is soms zo zwaar maar ook zo leerzaam.
    Hoewel het me wel een hele zware periode lijkt voor jullie...

    Hopelijk vinden jullie een goede nieuwe route.

    Zelf heb ik veel aan Ross Greene (in het Nederlands is er het boek 'Het explosieve kind' van hem, maar zijn live lezingen op youtube is wat mij raakte en tot dat boek brachten).

    Hij stelt dat kinderen met problematisch gedrag zich wel goed willen gedragen, maar dat ze dat niet kunnen en geeft handvatten hoe je daar als ouder mee aan de slag kunt gaan.

    Hier is de communicatie, het vertrouwen en het gedrag verbetert - met een kind wat nu actief probeert om samen handvatten te zoeken voor zijn eigen gedrag en knelpunten.

    Sterkte!
    Nans van huiselijkgenoegen

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt Nans! Dat boek ken ik, maar het is té lang gelden om precies helder voor de geest te krijgen. Ik ga het er zeker weer bijpakken. Het is inderdaad wat je zegt: anders kijken naar je kind, anders benaderen, geeft absoluut verbetering van gedrag. En van geluksgevoel. En dat is de basis van alles!

      Verwijderen
  3. Wie weet wat er nu op jullie pad komt. God zegene jullie.

    BeantwoordenVerwijderen