zaterdag 30 december 2017

Ieder einde is een nieuw begin

Terugblikken en vooruitzien. Dat is wat veel mensen zo rond Oud & Nieuw doen.
Er kunnen van die jaarwisselingen in je leven zijn waarin je terugblikt op het voorbij gevlogen jaar en waarin je constateert dat er eigenlijk niet veel veranderd is. En ook voor het komende jaar verwacht je niets spectaculairs, het zou zo maar allemaal hetzelfde kunnen blijven.
Ik heb zulke jaarwisselingen ook gekend, maar zo niet deze keer. Er zijn niet veel jaarwisselingen in mijn leven geweest die zo stormachtig zijn en zoveel gedachten geven als deze. En gedachten schreeuwen om woorden. Bij deze.

Ieder einde is een nieuw begin
Aan het begin van 2017 hadden we net een half-jaar-opnameperiode voor onze zoon afgerond bij een kinderpsychiatrische instelling. De maanden die daarop volgden waren heftig, met opnieuw een crisis-opnameperiode van twee weken plus niet lang daarna een gebroken arm, als gevolg van een enorm explosieve driftbui.
Het herstel van deze armbreuk + het eindgesprek bij de kinderpsychiatrische instelling, wat niet veel meer perspectief bood dan uithuisplaatsing, heeft ons doen besluiten om het roer volledig om te gooien. Geen getrek meer aan ons kind, geen medicatie, geen gesprekken en therapie├źn, geen gefocus op zijn gedrag alleen en uiteindelijk geen school.
We zijn het anders gaan doen, 'bewust opvoeden' deed zijn entree. De mens zien als geheel, gedrag = communicatie, dieper kijken dan alleen onacceptabel gedrag, zijn mogen wie je bent, niet passend in systemen die niet-autistische mensen bedacht hebben, ons leven aanpassend aan het kind wat anders is, andere behoeften, andere uitdagingen, anders ontwikkelen.
Kortom: een volledig nieuwe manier van denken.
Zo heeft ieder einde een nieuw begin in zich.

Dit is in een notendop het proces waar we tot op de dag van vandaag in zitten. En wat het gevolg tot nu toe is? Een kind wat zich begrepen voelt en wat derhalve te hanteren is, gevoelens die geuit worden, emoties die begrepen worden, trauma's die een naam krijgen en waar tijd en aandacht aan gegeven mag worden.
Het gevolg is ook: ouders die weer langzaamaan in hun kracht komen te staan en die wat meer vertrouwen in hun eigen kunnen beginnen te krijgen. Die ook aan traumaverwerking kunnen gaan beginnen.
Door de afgelopen jaren waren wij als ouders behoorlijk ver bij onszelf vandaan gereisd, mede veroorzaakt door het slaafs achteraan lopen van 'de hulpverlening'. Hoeveel mensen hebben zich de afgelopen 13 jaar al in zoonlief verdiept? Hoeveel gesprekken hebben we al gevoerd? Ordners vol met verslagen hebben we eraan overgehouden. Ons kind heeft een persoonlijk archief om U tegen te zeggen.
En op dit punt aangekomen kan ik wel zeggen: alles wat we meegemaakt hebben, heeft gezorgd dat we gekomen zijn waar we nu zijn. Het heeft ons kritisch, bewust, zelfstandig en sterk gemaakt. De reis van ons hoofd naar ons hart is begonnen: rust, onvoorwaardelijke liefde, geborgenheid, een open klimaat en een veilig gezinsleven staan nu boven aan ons prioriteitenlijstje.
Daarentegen zijn 'van-alles-moeten', gedrag beheersbaar maken, aanpassen aan de theorie├źn en heersende meningen van de lijst geschrapt.

Wat ook bijzonder is: vanaf het moment dat we gaandeweg besloten om het roer om te gooien, ontmoetten we mensen die ons daarin begrepen, steunden en verder hielpen. De veelal (onbewust) ervaren eenzaamheid van weleer, maakte plaats voor respect, begrip en vertrouwen.

Een nieuwe wereld is voor ons opengegaan.
Een wereld waarin ons kind mag zijn wie hij ten diepste is.
Want mogen zijn wie je bent ... dat is pas geluk!


Verhuizing
O ja, en vorige week zijn we ook nog verhuisd :)
Niet dat dat geen voeten in de aarde had, maar ik merk toch dat het niet zo'n emotionele impact heeft als het veranderingsproces met betrekking tot de benadering van zoonlief.
We hebben ons huis, waar we 18 jaar gewoond hebben, verkocht. We wonen nu tijdelijk in een voormalige boerderij en hopen in april/mei 2018 ons nieuwe huis te betrekken. Evengoed is het een rollercoaster van emoties en gebeurtenissen. Het grote verschil is dat dit zich in een veel kortere periode afspeelt, terwijl het bewuster gaan opvoeden een veel langzamer proces is, wat nog dagelijks nieuwe uitdagingen geeft en wat nog wel even zal doorgaan.

Afscheid nemen van een huis waarin we zoveel met elkaar hebben meegemaakt, voelt als een amputatie. Maar wel een geamputeerd deel wat weer gaat aangroeien. Wellicht niet in onze huidige woonsituatie, maar wel straks in ons nieuwe huis.

Ik ben ervan overtuigd dat daar waar de energie van onvoorwaardelijke liefde en veiligheid vrij kan stromen, je je overal thuis kunt voelen.

Het ultieme bewijs loopt hier rond: een zoon met pittig autistisch gedrag, die toch alle veranderingen heel goed oppakt. Terwijl je zou kunnen denken dat alle basisveiligheid hem is ontnomen. Maar ondanks alle drukte van verhuizen, hebben we rust, aandacht en positieve energie bovenaan het prioriteitenlijstje laten staan. Zijn gedrag is niet veel anders dan in de oude situatie. En ... gedrag = communicatie. Voor ons weer een bevestiging dat we ons kind + onszelf in het afgelopen jaar teruggevonden hebben!

Religie is uit, geloven blijft in
Welke rol speelt ons geloof in God in bovenstaande gebeurtenissen? Wat is hierin onze groei geweest in het afgelopen jaar?
Ik moet eerlijk zeggen dat ik alle woorden die ik opschreef om dit proces te omschrijven, al tig keer heb vervangen. Reden is dat ik blijf zoeken naar woorden die het dichtst komen bij het wezen van de zaak: religie is uit, geloven blijft in.
Met andere woorden: wij zijn klaar met een kerk, met de manier waarop veel christenen hun geloof handen en voeten geven, met de ellenlange niet-bij-de-tijdse preken en liederen, met de manier waarop kerkdiensten worden vormgegeven, met alle wetten en regels waaraan je leven moet voldoen voordat je voor 'echt' wordt aangezien, met alle soorten bedachte vormen waarbij je je thuis zou moeten voelen ... zoiets.
Daarbij kijken we met respect en jaloersheid naar die mensen die hun vrede vinden in een geloof in dezelfde God, maar wat zo geheel anders vorm krijgt dan hoe wij dat van jongs af aan gewend zijn. Puur en echt. Menselijk en goddelijk tegelijk. 'More like Jesus'.

Met God zijn we niet klaar. Wel zoeken we naar nieuwe verbindingen met God, naar een nieuwe en eigentijdse manier van geloven, naar hoop, liefde, vrede en perspectief.
Wij hebben dit alles niet gevonden in het bidden om oplossingen, want die gebeden zijn ter plekke nooit verhoord. Die manier van bidden hoort wat ons betreft bij een instandhouden van een religie, waarvan je je kunt afvragen of het bevinding of psychologie is.
Ons geloven is geen zoeken naar een antwoord, naar een oplossing. Het antwoord ligt geheel buiten onszelf, buiten dit aardse leven.
Wij hebben de waarheid niet. Alleen God is waarheid.
Wij zien wel een duidelijke lijn in ons leven. De dingen gebeuren niet bij geval. Mensen liepen niet toevallig een poosje met ons op en verdwenen weer op tijd uit ons leven. Daarbij hebben wij onze eigen verantwoordelijkheid genomen, voor de volle 100%, we waren anders nooit gekomen waar we nu zijn.
We danken God voor de inzichten die we helder kregen, dat we afscheid hebben kunnen nemen van die mensen met hun 'wetenschappelijke waarheden', dat we boeken en muziek ontdekten die veel, heel veel, voor ons betekent hebben. En dat zullen blijven doen.
We danken God ook dat wij dit bewustwordingsproces, ook in het afgelopen jaar, samen beleefd hebben. Ieder op z'n eigen manier, maar toch wel samen-op, samen zoeken en begrijpen van elkaar. En dat dit geen vanzelfsprekendheid is, realiseren we ons dagelijks.

Uitzien
Zo blijven we staande in een turbulente tijd, temidden van een turbulente wereld. Uitziend naar nog meer persoonlijke groei, voor ons en onze kinderen. Maar vooral uitziend naar het nieuwe leven wat na dit leven op ons en onze kinderen wacht. Dan zullen we God ontmoeten zoals hij werkelijk is: veel groter en heerlijker dan wij mensen ooit bij elkaar kunnen theologiseren.

Ik denk aan de tekst uit de Bijbel die ons enorm bemoedigd en bevestigd heeft:

"Blijf niet staan bij wat eertijds is gebeurd, laat het verleden nu rusten.
Zie, ik ga iets nieuws verrichten, nu ontkiemt het - heb je het nog niet gemerkt?
Ik baan een weg door de woestijn, maak rivieren in de wildernis."
(Jesaja 43:18 en 19)

Is deze belofte voor ons in 2017 al in vervulling gegaan? Verwachten wij in 2018 nog meer van dit nieuwe? Die weg door de woestijn, die rivier in de wildernis?
Ons antwoord daarop is voluit: ja!


So take heart
Let His love lead us through the night

Hold on to hope
And take courage again

Dus houd moed
Laat Zijn liefde ons door de nacht leiden
Houd hoop
En wordt weer moedig

Ik wens je een goede jaarwisseling.

liefs van Henny

1 opmerking:

  1. Een weg vol struikelblokken, die naar een krachtige manier van leven heeft geleid. Meer authentiek, meer ruimte voor de taal van liefde. Zijn zegen wens ik jou en je gezin.

    BeantwoordenVerwijderen